Californië, dat is bosbranden, een krachtpatser als gouverneur en een economie aan de rand van de afgrond. Maar ook zon, strand en fun. GayBelgium trok naar The Golden State en snoof de sfeer op in LA en San Francisco.
Er zijn maar weinig plekken op aarde die letterlijk zoveel bezongen worden als Californië (Parijs en New York doen het ook niet slecht). Van The Kooks, Bob Dylan en Mylene Farmer tot Chuck Berry, Joni Mitchell en Rufus Wainwright, de muziekartiesten die uitpakten met de songtitel 'California' zijn allang niet meer op tien handen te tellen. En dan hebben we het niet eens over de ontelbare variaties op het thema. In 'California Love' verklaarde rapper 2Pac - intussen zo dood als een pier - zijn liefde voor de zonnige staat. The Beach Boys prezen de lokale mokkels de hemel in ('California Girls'). Bij R.E.M. liet Californië een onuitwisbare indruk na ('I Remember California') en Mama Cass Elliot kon die serieuze brok grond aan de westkust van Amerika al helemaal niet van zich afschudden, getuige haar 'California Earthquake'. Iedereen is laaiend enthousiast over de Golden State. Op een stelletje tegendraadse individuen - Jonathan Coulton ('I Hate California'), World Inferno ('All of California and Everyone Who Lives There Stinks'), Screeching Weasel ('California Sucks') - na, maar die weten niet waar ze het over hebben. Voor de veeleisende toerist is Californië gewoon de hemel op aarde. Altijd zon. Meer nationale parken en wildreservaten dan een slimme kleuter kan tellen. Wijnvalleien om van te duizelen. Legendarische stranden. En uiteraard Los Angeles, een wereldstad om u tegen te zeggen.
Beroemd & berucht
Als bruisend epicentrum van de Amerikaanse entertainmentindustrie wordt LA over de hele wereld al jaar en dag vereenzelvigd met glitter en glamour, maar toch is het niet al goud wat blinkt. Hoe ver haar naam en faam ook reikt, qua populariteit moet de sterrenstad de duimen leggen voor New York. Niet alleen wonen er in de metropool aan de andere kant van het land dubbel zoveel mensen, ook de toeristische must-sees klinken ons veel vertrouwder in de oren. Geen kat die nog nooit gehoord heeft van het Guggenheim Museum. Of het Empire State Building niet kent. Of het in Keulen hoort donderen als het over Central Park gaat. Hun respectieve tegenhangers in Los Angeles - The Getty Center, de Capital Records Tower en Griffith Park - spreken heel wat minder tot de verbeelding. Het bekendst zijn nog de witte letters in de Hollywood Hills, Rodeo Drive en de Walk of Fame. Maar daar stopt het zowat. Grappig toch dat een miljoenenstad die zo prominent in films, videoclips en tv-series voorkomt het met zo weinig herkenningspunten moet stellen. Gelukkig doet dat absoluut geen afbreuk aan haar aantrekkingskracht. Eigenlijk is LA het kleine charmante zusje van New York. Even ambitieus, maar opgeruimder van karakter. Net zo excentriek, maar minder opgefokt. Veel ijdeler, ook. En zo schizofreen als een stuk golfkarton. Net als de Big Apple heeft de City of Angels veel gezichten. Prachtig opgemaakt in Beverly Hills, getekend door de stress in Downtown LA, grauw en gehavend in achtergestelde wijken als Compton. Daar stuur je zelfs je ergste vijand niet naartoe. De politie komt er niet. Té ruig, té misdadig. De Williamszusjes zijn er opgegroeid. Dat zegt genoeg.
Belgisch onderonsje
Beschaafder gaat het er toe in West Hollywood. In dit district van LA dat bekendstaat als een van de grootste gay villages ter wereld houden ze sterk vast aan het credo Make love, not war. De enige schoten die hier gelost worden, zijn die in bed. Geen gangsters in zicht. Wel veel ass bandits. Gigantisch veel. Van de 39.000 inwoners van WeHo zijn er naar schatting maar liefst meer dan 40% holebi. Bij eentje ervan ga ik vijf dagen lang logeren. Peter Van de Velde, geboren en getogen in Beveren-Waas, zakte 13 jaar geleden af naar Los Angeles. Bliksemsnel vestigde hij zijn reputatie als celebritykapper en onlangs wist hij zelfs een permanente verblijfsvergunning, de felbegeerde Greencard, te bemachtigen. Nu woont de jonge veertiger op Palm Avenue, ideaal gelegen tussen Santa Monica Boulevard en Sunset Boulevard, in een rustig wooncomplex dat me vanaf de eerste oogopslag doet denken aan dat van in 'Melrose Place'. Alleen het zwembad, de hooglopende ruzies en een beest van een buurman à la Jake ontbreken. Tenminste, dat denk ik. Ik moet een kamer delen met een 26-jarige aspirant-danser uit Hasselt die zijn geluk komt beproeven in La-la Land. Blijkbaar ben ik niet de enige die een beroep doet op de gastvrijheid van Peter. Niet dat ik bezwaar maak; Hasan is meteen heel aardig en bovendien schandalig mooi. Dat is ook zijn vriendje Kevin niet ontgaan. De Amerikaanse spierbundel draagt Hasan op handen. Kleedt hem uit met zijn ogen terwijl Peter en ik er gewoon bij staan. Heeft zichtbaar moeite om zijn aandacht te houden bij de margarita's die hij voor ons maakt. Daar komt seks van, straks. Het is zaterdagnacht, iets over één. De twee tortelduifjes zitten duidelijk nog vol leven, maar bij mij slaat de vermoeidheid toe. Ik trek me terug in de logeerkamer en tuur nog even door het raam. Voor een stad stikvol sterren staan er maar bar weinig aan de hemel, denk ik, en ik zink weg in een diepe slaap.
Megacomplex
Een paar uur later word ik bruusk gewekt door geroezemoes op straat. Ik vang luid applaus, schrille kreetjes en flarden bonkende muziek op. Ik verkeer in alle staten. Betogen, op een zondagmiddag?!? Are they for real? Kan een mens dan nérgens meer rustig uitslapen? En dan weet ik het weer: het is Gay Pride vandaag. Als de bliksem schiet ik uit bed. Dat roze hoogfeest wil ik voor geen geld ter wereld missen. Ik heb een reputatie als partyanimal hoog te houden. Ook over de grote plas. Hasan en Kevin zijn al uit de veren. Peter is er niet; hij is voor dag en dauw vertrokken naar Las Vegas voor een modeshoot en komt pas donderdagmorgen terug. We hebben het rijk voor ons alleen. Terwijl Hasan en ik ons helemaal opsmukken voor een dagje uit, beperkt Kevin zich tot een witte short, trekschuiten van Nikes en zijn imposante blote torso. Zijn outfit heeft bijzonder weinig om het lijf. Maar wat voor een lijf! Eén en al spier, geen grammetje vet, schouders zo breed als de mond van Jacques Vermeire. Vergeleken met hem zien de covermodellen van Men's Health eruit als slappe vodden. Alleen, met zijn zelfbeeld is er wat fout. Om de twee minuten staat hij vertwijfeld voor de spiegel te draaien. Onophoudelijk hengelt hij naar bevestiging. Veertig jaar, gebouwd als een Griekse god en dat heeft dan het zelfvertrouwen van een te dik pubermeisje. Dat snap je gewoon niet. En toch, de lat ligt hoog in Los Angeles. Dondershete kerels bij de vleet. De ene nog mooier dan de ander. Sommigen kunnen zo doorgaan als regelrechte filmsterren. Je zou van minder complexen krijgen.
Oneerbaar voorstel
Ook langs en op Santa Monica Boulevard, waar de bonte stoet met veel toeters en bellen voorbijschrijdt, is het met volle teugen genieten van mannelijk schoon. Het vergt opperste wilskracht en concentratie om mijn aandacht bij de parade te houden. Die grossiert, zoals elke rechtgeaarde nichtenprocessie, in met pluimen behangen dragqueens, stoere lesbo's, lederboys en halfnaakte twinks in minuscule onderbroekjes. Niets nieuws onder de zon natuurlijk, maar het blijft amusant om naar te kijken. Wel opvallend zijn de vele politieke boodschappen die holebigezinde kerken en organisaties met namen als Golden State Gay Rodeo Association of Gay Railroad Society uitdragen. Eén voor één hekelen ze Proposition 8, het grondwettelijke verbod op het homohuwelijk dat sinds november 2008 van kracht is in Californië. In de grootste Amerikaanse staat, waar holebi's elkaar nog niet zo lang het jawoord konden geven, is het amendement een bittere pil om te slikken. Een verworven recht waar je jarenlang keihard voor gevochten hebt van de ene dag op de andere weer moeten afgeven, dat dóét pijn. Stel je voor dat de regering-Van Rompuy morgen beslist om het homohuwelijk in België af te voeren. Je zou wat zien. Begrijpelijk, dus, dat de frustraties en de verslagenheid groot zijn. En ze stoppen het niet weg. Sommigen laten hun tranen de vrije loop, anderen tonen zich dan weer van hun strijdlustigste kant en verzamelen handtekeningen voor een tegenpetitie. Niemand laat het onberoerd.
Maar verdriet en vreugde liggen dicht bij elkaar, zeker bij homo's, en op een dag als vandaag moet vooral gefeest worden. Na de optocht trekt de massa naar het openluchtfestival, iets verder op de boulevard, aan het Pacific Design Center. De inkom bedraagt 20 dollar per hoofd, maar in de ticketcontrole zitten meer gaten dan in een vergiet en daar maakt Hasan handig gebruik van. Met een list loodst hij ons gratis naar binnen. Stout? Een beetje, ja, maar dit is Amerika. Lefgozers voeren hier het hoogste woord. Al lijkt die aanpak niet overal te werken. Aan de bar zijn ze bijzonder streng. Zonder speciaal polsbandje schenken ze geen alcohol, en zo'n bandje krijg je alleen als je kan aantonen dat je minstens 21 bent. De man die daarop toeziet, gaat wel heel grondig te werk. Zelfs Kevin - een echt haantje maar verre van een jong piepkuiken - moet zijn identiteitskaart tonen. "Om niemand voor het hoofd te stoten", klinkt het diplomatisch. Die Yankees toch. Immer beducht om op zere tenen te trappen. Alhoewel... In de countryzaal (compleet met balen hooi en opgezette stierenkoppen) doen de squaredancers niets anders. Hasan en ik proberen mee te doen, maar het loopt al snel vierkant. Het ritme ligt hoog en de pasjes zijn moeilijk. We hinderen de rest, en dat voelen we. Hun blikken schieten vuur, hun voeten komen aan als mokerslagen. Een zwarte kerel met een witte stetson geeft ons de volle laag. Ongetwijfeld spreekt hij in naam van de hele tent. Na 'Brokeback Mountain' is het nu nog maar eens bewezen: cowboys - gay of niet - zijn geen doetjes. Gelukkig is de sfeer overal elders op het terrein minder geladen. Vooral de circuit party knalt. De muziek is hier het best, de jongens het mooist en het blootst. De zon gloeit. De schaduwen van de wuivende palmbomen dansen op het asfalt, en wij ook. Zaliger dan dit wordt het leven niet! Tot plots een blonde kerel op me afstapt en me zonder veel tralala vol op de mond kust. De kers op de taart. David heet hij. Een naamgenoot, met een lichaam die het beeldhouwwerk van Michelango evenaart en een job als fysicus. Het klikt vanaf de eerste minuut en voor ik het zelf goed en wel besef, lig ik samen met hem in bed en brengt hij me de beginselen van de wrijvingsleer bij. Nog geen 24 uur in LA en ik zie volop sterren.
Only straight person in the village
Naarmate de nacht vordert, ontstaan er echter ook meer en meer wrijvingen van emotionele aard tussen mij en mijn onenightstand en tegen 's anderendaags is de chemie helemaal uitgewerkt. Tijd, dus, om mijn schop af te kuisen. Ik neem vluchtig afscheid en doodvermoeid strompel ik naar huis. Ik doorkruis heel West Hollywood en voor het eerst zie ik de buurt in haar normale staat. Meteen overvalt me een soort van dorpsgevoel. Geen megalomane wolkenkrabbers in zicht. Wel veel charmante huizen in warme aardetinten. Overal groeit blauweregen. Het is pittoresk, gezellig. En proper. Er ligt geen papiertje op de grond. Niets doet vermoeden dat hier gisteren een roze orkaan woedde. Behalve misschien de wapperende regenboogvlaggen boven Santa Monica Boulevard, maar eigenlijk hangen die daar het hele jaar door. Ze fungeren letterlijk als de grensborden van West Hollywood. Wie er voorbijrijdt, begeeft zich in gay territorium. En daar kan zelfs een blinde niet naast kijken. In WeHo is het elke dag Gay Pride. Seksshops en homoboetieks à la American Apparel en Aussiebum schieten als paddenstoelen uit de grond. Op daken wijzen reusachtige reclameborden op de noodzaak van een regelmatige hiv-test en het gevaar van syfilis. In de videostore hebben ze een uitgelezen selectie holebiminded filmmateriaal en werkt een bloedmooie kerel met modelallures. Overal trouwens: in de droogkuis, in de apotheek, in het postkantoor... De plaatselijke middenstand blinkt uit in vlekkeloos personeelsbeleid. Je kan ook nergens komen of je wordt van kop tot teen gekeurd. Een iced latte gaan drinken in de Starbucks? Wedden dat 's avonds heel het stadje het weet. Zelfs het politiekorps aims to serve en rijdt rond in patrouillewagens met een regenboogkleurig logo op de portieren. Het stadhuis, dat is eigenlijk een geüpgraded Roze Huis. De burgemeester, een getrouwde heterovrouw, springt in de bres voor holebi's (ze heeft haar job natuurlijk ergens aan te danken). De plaatsvervangende burgemeester en ruim de helft van het schepencollege zijn homo. Een onder hen, John Duran, werd in 2004 zelfs verkozen tot eerste burger van de stad terwijl hij samen was met Kurt Young, een vergane pornoglorie. Only in West Hollywood, folks! En toeval of niet, zelfs de postcode, 90069, is seksueel getint.
Betrapt in het park
Minder dubbelzinnig maar dankzij een razend populaire tv-serie uit de jaren negentig wel een pak bekender is 90210, de postcode van Beverly Hills. Deze beroemde buurt is naast Bel-Air (waar zelfs een 'prins' woont), Malibu en Hollywood Hills (ja, die met die negen grote witte letters erop) dé speeltuin van de rich and famous. Een blitzbezoek aan dit oord van verderfelijke weelde hoort er volgens Hasan én de Lonely Planet dan ook gewoon bij. Hasan staat erop dat ik zijn auto leen, want ernaartoe wandelen is geen optie. Te ver en te absurd voor woorden. "Niemand wandelt in LA", vertelt zijn vriend Kevin me. "Except beggars and joggers". Ik kan ook de bus nemen, opper ik. Maar da's helemaal uit den boze. Alleen arme stakkers nemen het openbaar vervoer. De auto is koning in LA, en keizer in Beverly Hills. Tussen de vintage Mercedescabrio's, flitsende Lamborghini's en luxe-SUV's voel ik me er met het Toyotaatje van Hasan maar een tweederangsburger. De huizen zijn al even indrukwekkend. Klein bouwen kennen ze hier niet, en de mosterd halen ze werkelijk overal vandaan. Franse chateaus, Spaanse haciënda's, Griekse tempels, Italiaanse villa's, Mexicaanse finca's... Vijfhonderd meter, en je hebt een hele wereldreis achter de kiezen. Al zie je niet zo héél veel. Hekken, heggen en muren houden al te nieuwsgierige toeristen en paparazzi netjes op afstand. Een andere trekpleister in Beverly Hills is het Will Rogers Memorial Park. Met zijn waterfonteinen en visrijke vijver bekoort deze groene oase iedereen, tot popster George Michael toe. Die kwam er vooral om in het toilet plezier te maken met andere mannen. Dat liep in 1998 wel eventjes anders af, toen hij betrapt werd door de politie en zijn nachtelijke escapades wereldnieuws werden. Georgie is trouwens niet de enige, ook Hugh Grant heeft dankzij zijn avonturen met een straathoertje zijn schandaal wel gehad. Pretty Woman, maar dan in het echt en zonder happy end.
Confessions of a shopaholic
Je kan trouwens niet in Beverly Hills rondlopen zonder aan die filmklassieker te denken. In het poepchique Beverly Wilshire Hotel proefde Julia Roberts' personage voor het eerst van echte liefde en op Rodeo Drive flitst het beeld van haar in glanzende dijlaarzen voortdurend voorbij. Best een grappige scène, besef ik nu pas. Het vergt lef om met hoerenbotten te gaan shoppen in de meest exclusieve winkelstraat van Amerika. Werkelijk elk luxemerk dat zichzelf respecteert heeft hier een boetiek: Prada, Chanel, Valentino, Cartier, Tiffany, Bottega Veneta, Balenciaga en dan vergeet ik er nog een paar dozijn. Ook Bijan, de duurste winkel ter wereld, ligt hier. Het goedkoopste paar kousen kost 50 dollar. Een kostuum heb je niet onder de 50.000 dollar. Je mag er enkel binnen op afspraak en de gemiddelde klant geeft per bezoek 100.000 dollar uit. Ik hou het wijselijk bij windowshopping (GayBelgium heeft me deze maand nog niet uitbetaald), maar stap wel even Dolce & Gabbana binnen om de nieuwe collectie te bekijken. Ik word onthaald als royalty. En ik val in herhaling – de verkoper is een stuk. Van Italiaans origine. Goed voorzien van oren en poten en het beste van al, zijn volledige aandacht op mij. Ik ben dan ook de enige in de winkel, en hij wil natuurlijk een vette commissie opstrijken. Want de crisis is duidelijk voelbaar. Niet alleen op Rodeo Drive, maar in heel LA. Grote shoppingmalls als The Beverly Center en The Grove liggen er verlaten bij. In Macy's, Abercrombie & Fitch en GAP, anders zo populair, draaien verkoopsters met hun vingers. Mensen hebben geen geld. Zitten zonder werk. Of verliezen inkomsten. Kevin verdient zijn kost als kapper en hij klaagt steen en been dat zijn klanten het laten afweten. Of ze komen maar eens om de maand in plaats van eenmaal per week, of – erger nog – ze knippen hun haar zelf. Funest voor zijn bankrekening. Ook die van mij ziet af. Crisis of niet, geld moet rollen en het zijn solden. Er vallen koopjes te doen. Ik struin al de boetieks van Robertson Boulevard af en laat mijn kredietkaart hard werken in Fred Segal, dé it-store van LA. Voor manionista's (mannelijke fashionista's) is dit de zevende hemel. Ik kan de shoppingorgasmes niet meer bijhouden.
Sekstoerisme
Die andere orgasmes trouwens ook niet. "Everybody comes to Hollywood", zingt Madonna, maar in Los Angeles bestaat er een lichtjes andere versie. Everybody comes in West Hollywood. Met zoveel homo's bijeengepakt is seks er makkelijker te vinden dan een parkeerplaats. Vooral 's avonds, als de buurt tot leven komt, hoef je maar met je vingers te knippen en je kont te draaien. Sekstoerisme in LA, en ik vertoef pal in de draaischijf ervan. Net om de hoek van Peters appartement, op Santa Monica Boulevard, begint BoysTown, een strook van gay bars en clubs met namen als Mickey's (erg populair), East West (minder populair), Tempest (leve de indie rock!), O-Bar (trendy restaurant-café), Rage (de club voor al wat Aziatisch en latino is) en The Abbey (een echte celebrity hotspot). In een tijdsspanne van vijf dagen leer ik ze allemaal kennen. Zien en gezien worden is het enige wat telt in deze tenten. De blikken kruisen er zo snel dat je er bijna duizelig van wordt. Je hebt er vlugger een date te pakken dan een barman. Allemaal wel heel erg oppervlakkig. De eerste vraag die iedereen stelt, is 'What do you do for a living?'. Ze hopen allemaal dat je filmproducer, castingdirecteur en/of schandalig rijk bent. Valt dat even tegen als ik me out als Belgische journalist. Wat kunnen ze daar nou mee? Je hoort ze het zo denken. Al is niet iedereen zo. Sommigen hebben meer diepgang en vallen gewoon voor mijn Europees accent.
Naast West Hollywood heeft ook Silverlake, een minder bekende buurt van LA, een bruisende gay scene. De mannen zijn er iets minder afgeborsteld, en bears en lederfetisjisten vinden hier de ene bar na de andere. Op donderdagavond is het feestje 'Big Dick' in Fubar (WeHo) een echte hit. Wie wil kan een foto van zijn piemel laten nemen, die dan met een wasknijper opgehangen wordt aan een stuk touw (de foto, niet je piemel). Iedereen kan stemmen op zijn favoriet. Er zit voor elk wat wils tussen: dik, lang, besneden, krom... Goedeles Penisboek kan er nog wat van opsteken. Maar verwacht geen darkroomtoestanden of wilde exploten op de dansvloer. Het blijft allemaal heel fatsoenlijk, en om twee uur is het afgelopen. Dan sluiten de bars en clubs, behalve in het weekend, de deuren. Kevin heeft daar een verklaring voor. Het weer is hier zo schitterend dat het zonde zou zijn om tot het ochtendgloren te feesten en dan een hele dag in bed te liggen. Dan liever uitgaan tot een schappelijk uur en overdag genieten op het strand.
Sterren spotten
Met die filosofie kan ik leven, want de stranden zijn weergaloos prachtig. Venice Beach, Malibu, Laguna Beach... Een echte aanrader is het gay gedeelte van Will Rogers Beach in Santa Monica, op zo'n twintig minuten rijden van West Hollywood. Met hun grote gevoel voor humor noemen homo's hun strandhoekje Ginger Rogers Beach. Hier hebben Hasan en Kevin elkaar leren kennen. Hasan viel als een blok voor Kevins spieren en binnen twee minuten was de hele zaak beklonken. Natuurlijk lopen hier fenomenale lijven rond, maar niets vergeleken met die op Muscle Beach in Venice. Ferm uit de kluiten gewassen bodybuilders pompen er ijzer als bezetenen. Ze lekken van het zweet. Gewichten heffen bij temperaturen van 35 graden, faut le faire! Velen onder hen lijden aan vigorexia, spierzucht. Hun lichaam staat op ontploffen, en nog is het niet genoeg. Blijven trainen. Eén man van begin de vijftig spant de kroon. Hij is gebouwd als een rund met groeihormonen, en op zijn rug staat zo'n gigantische bochel dat zelfs Quasimodo uit 'De klokkenluider van de Notre Dame' eruitziet als een slanke den. Superextreem, maar tekenend voor LA waar het uiterlijk véél belangrijker is dan het innerlijke. Iedereen is mooi bruin, heeft een fitnessabonnement op zak en eet gezond. Vanaf 2010 moeten restaurants zelfs het calorieaantal van elk gerecht op hun menukaart vermelden. Koren op de molen van de Lean Cuisine Queens (dieetnichten).En daarvan lopen er veel rond. Ook Peter is er zo eentje. In zijn voorraadkasten en koelkast is het tevergeefs zoeken naar snoep, chips en andere prettig vettige troep. Liggen er wel in: gedroogde noten, havermout, muesli, plattekaas, magere yoghurt... Ik doe daar allemaal niet aan mee. Per slot van rekening ben ik op vakantie. Ik doe me te goed aan hamburgers, taco's, burrito's en laat me gaan in The Cheese Cake Factory (heerlijk!), Millions of Milkshakes (meer tientallen, maar kom) en The Griddle Café (de beste pancakes in town). In die laatste zaak zie ik trouwens de enige beroemdheid op vijf dagen tijd. Ryan Reynolds, de man van Scarlett Johansson en de acteur die samen met Sandra Bullock in 'The Proposal' speelt. Slechts één ster, zeg je? En dan nog niets eens een hele grote. I hear ya. In een stad met meer sterren dan het melkwegstelsel kan je dat niet echt impressionant noemen. Maar ik mag dan geen megacelebrity gezien hebben, ik heb me er wél als één gevoeld. En is dat uiteindelijk niet het aller allerbelangrijkste?
