De Roze Rimpel, de enige organisatie voor oudere homomannen in Vlaanderen, werpt de handdoek in de ring. Spanningen en onenigheid binnen de regionale homobeweging liggen aan de basis van de plotse sluiting.

Tot voor 1 september was de Antwerpse vzw De Roze Rimpel een vereniging voor oudere homo’s die twee maal per maand een praatcafé hield in Den Draak, het café van het Antwerpse Roze Huis. HRH is de koepelorganisatie van holebiverenigingen in de provincie Antwerpen. En met dat Roze Huis liggen ‘de kranige oudjes’ overhoop.





























Oordoppen

Het conflict, dat volgens onze informatie al een tijdje aansleept, bereikte zijn hoogtepunt toen De Roze Rimpel bij de caféverantwoordelijke van HRH aanhaalde dat de muziek te luid stond tijdens hun vergaderingen waardoor er van een praatcafé niet veel sprake was. “Dit is maar één simpel feit dat volgens mij aantoont dat Het Roze Huis zijn voeling met de aangesloten verenigingen verliest”, getuigt Roger Van Loon, oprichter en tot voor kort voorzitter van de opgeheven vereniging van homosenioren.

Konden jullie mekaar dan niet ontmoeten in een van de vergaderzalen van HRH boven café Den Draak? “Zo eenvoudig ligt dat niet”, legt van Loon uit. “Wij focussen op oudere homo’s die nog in de kast zitten. Dat publiek krijg je niet zomaar in een afgesloten zaaltje verzameld. Onze vergaderingen hadden in café Den Draak een open en laagdrempelig karakter. Bovendien is het café het uithangbord van Het Roze Huis, het is dan toch normaal dat dit ook ten gunste komt van de aangesloten groepen?”

Noodzaak & opvolging

Roger Van Loon is stichter van Homo 40+ / De Roze Rimpel en stond de volle zes jaar aan de leiding van zijn vereniging. Een taak die hij zeer ter harte nam. Maar het organiseren van events is niet zijn dada en vormde een steeds zwaardere belasting. Het feit dat zich niet meteen een opvolger aanmeldde die zich daarvoor zou inzetten, vormde ook een probleem in de dagelijkse werking van de organisatie.

Is zo’n seniorenafdeling van de homobeweging dan overbodig in stedelijke gebieden, vraagt Van Loon zich luidop af. Maar hij antwoordt snel en resoluut dat er wel degelijk noodzaak is aan een forum voor bejaarde homomannen. “Op het platteland ligt homoseksualiteit vaak wat moeilijker, maar dat is niet het grootste probleem. Vooral de generatie, vormt het heikel punt in deze discussie. Voor ouderen is homoseksualiteit vaak nog een probleem en door de vergrijzing dreigen de homosenioren dus het grootste slachtoffer te worden, maar dat is een andere discussie.”

Money money money, must be funny…

Een ander, belangrijker probleem vindt zijn oorsprong in de portemonnee, maar Van Loon wil dat aspect bevestigen noch ontkennen. “Alle verenigingen hebben het moeilijk het hoofd boven water te houden. Om de eindjes aan mekaar te knopen, rekenen ze op hulp van de overheid. Maar subsidies worden aangevraagd in functie van hun slaagkans en niet zozeer omwille van hun maatschappelijk belang. Daardoor wordt de focus van de beweging verlegd en men kan zich afvragen of dat wel een gunstige evolutie is. Soms vraagt men overheidssteun aan zonder eerst te checken of er wel een basisteam bereid is de consequenties van die subsidies te vervullen en al dat werk af te ronden”, getuigt een anonieme bron binnen De Roze Rimpel.

“Neem nu het Janus-project van HRH, dat zich toespitst op oudere holebi’s. Met dit initiatief streeft men nobele doelstellingen na en ik sta er dan ook pal achter. Maar de uitwerking ervan was op zijn minst ongelukkig. Op tien maanden tijd kreeg het project vijf nieuwe coördinators, waaronder vier jonge hetero’s. Hoe kunnen zij zich inleven in de problematiek van bejaarde homo’s? De bedoelingen zijn edelmoedig en oprecht, maar wat voor voeling hebben zij met de wereld van de bejaarde medemens? Bovendien werd het project, waarvoor een subsidieaanvraag was ingediend, tegen de wil van de ouderenverenigingen (Vieux Rose en Homo 40+/De Roze Rimpel) doorgedrukt, zo zegt de anonieme bron. Terwijl je toch precies zou mogen verwachten dat een project voor ouderen tenminste de goedkeuring van deze verenigingen zou mogen hebben. “Als we door onze eigen moederbeweging in snelheid gepakt worden of zelfs voorbijgestoken, rijst de vraag of een en ander wel zin heeft”, klinkt het.

Het Janus-project, bedoeld voor de bevordering van het welbehagen van homosenioren, is ironisch genoeg dus mee de oorzaak voor het opdoeken van de enige vereniging voor oudere homomannen in Vlaanderen.

Voor lesbiennes is er wel nog Vieux Rose.

Redacteur: Stefan
Datum: Friday, September 19 2008