Vrouwen die baby 'smokkelden' voor homokoppel zijn vrij
Na meer dan drie maanden opsluiting in een gevangenis in de Oekraïense stad Lviv zijn de twee vrouwen vrijgelaten, die een Belgisch homopaar wilden helpen om hun peutertje Samuel naar ons land te smokkelen.
“We zijn door de hel gegaan, maar we deden het voor onze vrienden”, zegt Christiane (56), één van de vrouwen, in de krant. “En voor ware vrienden doe je veel.” Samuel is intussen 20 maanden oud en zit in een Oekraïens weeshuis te wachten tot iemand hem komt halen.
De jongen is het resultaat van een innige kinderwens van een welstellend homopaar uit de rand van Brussel. Hij werd in 2008 geboren in Oekraïne, bij een vrouw die hem na de geboorte afstond. Maar het papierwerk om Samuel naar België te krijgen, liet op zich wachten. Lang. Veel te lang. Anderhalf jaar lang moest de Belgische familie aanzien hoe er steeds meer geld nodig was om een oplossing uit de brand te slepen. Tot, op een dag, het plan ontstond om Samuel clandestien naar ons land te smokkelen. Een paar vrouwen zouden het kind meenemen. Maar aan de grensovergang liep het fout en vlogen de vrouwen de cel in. Christiane is één van hen. Nu is ze vrij. Dit is haar verhaal.
Afgezien
“Het was een vriendendienst, niet meer, niet minder”, zegt ze. “We hadden de ouders en de grootouders van Samuel al zo veel over hun lijdensweg horen vertellen. Over hoe ze elke keer opnieuw de kinderkamer aanpasten aan een kind dat groter werd. Hoe ze elke keer opnieuw grotere kleding kochten in de hoop dat het ukje weldra bij hen zou zijn. Week na week, maand na maand.”
“En dan zijn we vertrokken, ikzelf en een Poolse vriendin van me. We zijn Samuel gaan oppikken bij een vrouw in Oekraïne. Volledig volgens de afspraak. Aan de grens met Polen werden we tegengehouden. We dachten dat het een kwestie van een paar uur zou zijn. Samuel had inderdaad geen paspoortje bij, maar hij was wel het kind van een Belgische papa die op hem wachtte.” De Oekraïense autoriteiten zagen het echter anders en riepen dat het om kindersmokkel ging. Samuel slijt zijn daagjes sindsdien in een weeshuis in het Oekraïense Lviv. De vrouwen werden in de gevangenis opgesloten. “Dat was de hel”, zegt Christiane. “Ik zat met vier andere vrouwen in een kleine cel. In België zitten honden in een dierenasiel properder. Het gezamenlijk toilet was een gat in de grond, met een kraantje erboven. Er was hoegenaamd geen sprake van hygiëne of privacy. Het gevangeniseten was werkelijk niet te eten. Gelukkig kreeg een van mijn celgenoten af en toe iets van haar familie. Ze was zo genereus om dat met me te delen. Ik heb werkelijk afgezien, ja. Ik bracht de dagen door met lezen in een bijbel die mijn tolk me op een goede dag bezorgd had. Mijn familie mocht ik één keer per maand één uurtje zien. Achter glas. We moesten met mekaar spreken door een telefoon.”
“Ik heb altijd gehoopt dat het snel gedaan zou zijn”, zegt Christiane. “Maar het blééf maar duren. Er kwam geen einde aan. Er hingen mijn vriendin en mij jarenlange celstraffen boven het hoofd. Voor kindersmokkel. Stel je voor! Het enige wat we hadden gedaan, was een kind halen bij een vrouw die het wilde dumpen en het geven aan de papa. We wilden helpen.”
Brieven
“En toch, nu u me vraagt of ik achteraf bekeken hetzelfde gedaan zou hebben ... Ik dénk het wel. Zeker niet meer op deze manier. Maar noodlijdende vrienden helpen, dat wel. Ik zag hun immense verdriet. Het verdriet om het gemis van Samuel. Weet u, de rechter die ons vrijsprak, heeft dat ook gezien. In het onderzoeksdossier had hij brieven gevonden die de opa van Samuel aan mij schreef. Over zijn liefde voor zijn kleinkind, dat hij nog nooit gezien heeft. Die passages hebben de rechter geraakt. Hij zei, vlak voor de vrijspraak, dat de kleine Samuel niet thuishoort in een weeshuis in Lviv. Maar in België. Bij zijn liefhebbende familie.”
Christiane en haar vriendin zijn vrijgelaten nu. Maar hoe het verder moet met Samuel, weet voorlopig niemand. “Al heb ik goede hoop dat straks ook voor Samuel een einde aan de lijdensweg komt”, aldus nog Christiane.
