Trinny Woodall en Susannah Constantine kleden het gepeupel op televisie uit en gelukkig ook weer aan. Daarbij blijken ze al even scherp van tong als van snit. Chique meisjes, drankverslaving, botox en miskramen.

Trinny en Susannah, de patronessen van de betere mode, sippen thee op het balkon van een restaurant in Gabriel's Wharf, Londen. Ze mijmeren over hun 'chic-zijn'. “Wij zijn twee snobs, ja. En dan?” zegt Susannah. “Chic of niet, dat maakt niets meer uit. Posh en Becks, die zijn chic. Wij zijn niks vergeleken met hen.” Trinny is het met haar eens: “De definities zijn veranderd. Klassieke dames proberen Hollywoodmeisjes te zijn, terwijl Hollywoodmeisjes chic gaan. Alles staat op zijn kop.” Begrijpen ze waarom mensen hun act soms afdoen als 'bazige snobmadammen die gemeen uithalen naar slechtgeklede proletariërs'? “Ik begrijp dat, maar ik spreek het tegen”, zegt Trinny serieus. “Ik heb altijd het gevoel gehad dat we op een missie zijn.”


























We zijn hier om te praten over hun tweede reeks voor ITV, 'Trinny & Susannah Undress the Nation', sinds kort ook in Vlaanderen te zien op Vitaya. Elke week zal het rond een ander thema draaien: borsten en beha's, vormen, leeftijd, mannen en uniformen. Er komt ook een boek uit: 'The Body Shape Bible'. Het helpt je om aan je conditie te werken, of je nu de vorm van een puntzak hebt, een appel, een kegel of een kelk. Je hebt de ondergoedlijn Trinny & Susannah Magic Knickers, de kledinglijn Littlewoods, de schrijf-, film- en promo-opdrachten. En natuurlijk zijn er ook hun families: Susannah, 42, is gehuwd met financieel directeur Sten Bertelsen, en heeft drie kinderen; Trinny, 43, is gehuwd met zakenman Johnny Elichaoff, en heeft een dochter van drie, Lyla, na een griezelige reeks miskramen en in-vitropogingen.Geen wonder dat het drukke duo vooral met zijn vakantie bezig is die de dag nadien begint. 'Zes weken vrij - dat is fucking geweldig', zegt Susannah.

Allebei hebben ze de BCBG-gewoonte om vaak langs hun neus weg te vloeken. Ze zijn vriendelijk en praatgraag, gaan om de beurt plassen, bestellen bouwvakkersthee en zuchten over hun werkschema's. In haar groene jurk en met dat blonde haar dat steil naar beneden valt, doet Susannah denken aan de sletterige chihuahua in ‘Lady en de Vagebond’. Trinny, intens aan haar sigaret lurkend en met een schoolse schort aan, neigt meer naar Kristin Scott Thomas, die hunkert naar de liefde van Hugh Grant in ‘Four Weddings and a Funeral’. Ze is mager, maar niet van een eetstoornis zoals enkele kranten beweerden - het lijkt meer door haar gedrevenheid te komen. De nerveuze energie spat van haar af als statische elektriciteit.



Geen gefake

Dertien jaar geleden werd het merk Trinny & Susannah geïntroduceerd. Het begon met een modecolumn in de Daily Telegraph, daarna kwam 'What Not to Wear' op BBC en vervolgens 'Undress' voor ITV. Ze zijn niet langer de enigen die make-over's presenteren, maar ze waren wél de eersten en ik ben fan. Enkele shows, die over vrouwen na een echtscheiding of in de menopauze, vertwijfeld op zoek naar hun verloren charmes, waren ronduit ontroerend. Ze laden mensen ook niet zomaar op voor plastische chirurgie, al is Trinny, ironisch genoeg, een van de weinige beroemdheden die toegeven dat ze Botox gebruiken. De unieke magie van Trinny en Susannah stoelt deels op snobisme: Britten vinden het blijkbaar fijn om afgeblaft te worden door chique grietjes. Maar het heeft evengoed te maken met hun bijna iconische vriendschap: vrouwen vertrouwen vrouwen die andere vrouwen oké vinden, dat is een feit. Soms vallen ze terug op formules (als ze nog eens een dertiger in kniehoge, aansluitende laarzen hijsen, dan zet ik het op een schreeuwen). En we kunnen best zonder dat non-stop gegrijp, het eindeloze knijpen in de borsten en billen van hun slachtoffers. “Dat moet je doen”, benadrukt Trinny, “want veel mensen verstoppen zich in hun kleren.” Maar bij Trinny en Susannah is ook sprake van een stimulerende vrouwvriendelijkheid, een empathie en een eerlijkheid die hen niet altijd nagegeven wordt.

Een van hun voormalige BBC-collega's noemt Trinny en Susannah 'het origineel en het beste'. “Velen zijn in hun spoor gevolgd, maar dat zijn bleke imitaties - Trinny en Susannah zijn echt”, zo zegt ze. “Je zou verwachten dat deze vrouwen verwend zijn, en dat zijn ze ook. Je zou verwachten dat ze er een halfuur over doen om een koffie te bestellen, en dat doen ze ook. Maar op een bepaalde manier is dat ook de schoonheid ervan. Trinny en Susannah zijn wat ze zijn - geen gefake.”

Niet iedereen is fan. De eerste reeks van 'Undress' kreeg kritiek omdat het om pseudoanalyses zou gaan. Koppels moesten hun relatieperikelen ventileren terwijl ze spiernaakt achter een scherm stonden. “Wij zijn ook geen psychotherapeuten”, erkent Susannah. Trinny en Susannah worden er ook van beschuldigd hun slachtoffers te kleineren. Als je hen ermee confronteert, doen ze alsof ze gechoqueerd zijn. “Vraag je dat aan de vrouwen met wie we gewerkt hebben, dan zullen er een paar zijn die zeggen dat het een moeilijke rit was, maar niemand zal beweren dat we hen gekleineerd hebben”, zegt Trinny. Zeker, de dames leiden ze een sterrenleventje: Trinny is bevriend met Liz Hurley en Mick Jagger, Susannah met Elton John en zijn man David Furnish. Maar evengoed zetten ze zich af tegen de illusie van het maatje 0 dat de moderne vrouw met een verwrongen lichaamsbeeld opzadelt. “Het is een hedendaags fenomeen”, zegt Susannah. “Te dik, te dun, wat moet je zijn?”

Hoe was dat toen Trinny bekritiseerd werd omdat ze te mager was? “Wat kan ik daar op zeggen? Twintig jaar al weeg ik 57 kilo, en toch eet ik altijd wat ik wil. Maar het maakt me kwaad, want als mensen echt denken dat ik mezelf uithonger, dan heeft dat invloed op wat wij verkondigen.” En dat is volgens een evangelische Susannah: “Zien wat je hebt en meteen veranderingen aanbrengen.” “Wij geven de mensen zelfvertrouwen”, vervolgt Susannah. “Ons kan het tenminste iets schelen hoe gewone mensen zich kleden. Niemand bij Vogue maalt erom. Zij werken met designers - dat is creatiever en artistieker. Zij creëren schoonheid. Maar ze geven er geen flikker om hoe hun lezers er uitzien. Wij wel!”

Knijpen ze hun alziend oog soms dicht? “Nee”, zegt Trinny, “de hele tijd registreer je, zelfs nu we hier zitten.” Ze steekt haar neus over het balkon en wijst naar een voetganger. “Die vrouw daar bijvoorbeeld draagt een halflange broek.” Trinny tuurt en bestudeert. “Misschien geraakt ze er net mee weg omdat haar benen lang genoeg zijn”, zegt ze met wat twijfel in de stem.

Eurotrash

Trinny (Sarah-Jane Woodall) en Susannah (Constantine) hebben het soort achtergrond dat je zou verwachten: stevige bourgeoisfamilies; gehate verblijven op de kostschool; de typische tienertaferelen, fraaie en minder fraaie. Susannah studeerde beeldhouwen in Brussel, 'verloor er haar maagdelijkheid en haar kluts'. Ze hing rond met een hoopje modefiguren (onder wie John Galliano, Richard James en Patrick Cox), en had 'vreemde en wonderlijke vriendjes', een van hen de Pakistaanse ex-cricketspeler en politicus Imran Khan. Susannah ging uit met David Linley, de zoon van Prinses Margaret (ze leerde Trinny kennen op zijn flat), wat verklaart waarom er zoveel foto's van haar de ronde doen waarop ze de modieuze missers opeenstapelt (Perzische taffeta-kleden, fluwelen hoofdbanden). “Wanneer ik die foto's zie, denk ik: Jezus Christus!”

De vormingsjaren van het stoute schoolmeisje Trinny waren een blinde vlek van acne, bruin uit een potje en een eurotrash-levensstijl die uitmondde in haar veelbesproken problemen met drugs en alcohol. Na enkele pijnlijke jaren in en uit ontwenning, was ze volledig clean toen ze 26 werd. “Het duurde een tijdje om mezelf te leren kennen”, zegt Trinny. “Ik trok op onderzoek en sprong uit de band.” Was ze te intens? “Ik weet het niet - ik zat in een roes van te veel middelen.” Medicijnen die ze zichzelf voorschreef? “Ik nam medicijnen tegen de intensiteit. Die Europese kliek waar ik deel van uitmaakte, volgde een razend tempo. Ik had medicijnen nodig om me op mijn gemak te voelen.” Trinny gaat weifelend verder: “Ik heb mijn tijd genomen om te ontwaken. Toen ik eruit kwam, was ik een andere persoon.” Dezer dagen woont Trinny AA-meetings bij en werkt ze voor de Chemical Dependency Trust, een organisatie die zich bezighoudt met verslaving.

Terwijl Trinny uitweidt over haar bewogen verleden, zit Susannah muisstil, haar steun en toeverlaat. Is dat een van de redenen waarom ze populair zijn? Het feit dat ze de beste vrienden zijn, zoals de zussen die je altijd gewenst hebt? “Het had evengoed anders kunnen uitpakken”, mijmert Susannah. “Alsof we met z'n tweeën samenzweren tegen iemand. Maar zo is het nooit geweest omdat onze relatie echt is. Vrouwen zien hoe we met elkaar omgaan, open en eerlijk. We houden van vrouwen. Vrouwen weten dat.”

Botox

Zijn ze dan feministes? Zo lijkt het niet, nee. Susannah voelt zich goed in haar rol en heeft het over de man die het brood op de plank brengt, wat bizar lijkt. Met het T&S-merk zou je denken dat ze zelf aardig wat binnenrijven. De mannen van Trinny en Susannah moeten de grootste modeweduwnaars van het land zijn. Wat vinden ze van dat tweede huwelijk van hun vrouwen? Ze giechelen en zeggen dat het er allemaal vrij incestueus aan toegaat tussen hun families. Ook hun mannen zijn goeie vrienden.

“In een bepaalde periode begreep ik niet dat Susannah ook een moeder was”, bekent Trinny. “Dat was onze moeilijkste tijd samen.” En Trinny's gemoedstoestand tijdens al haar misvallen? “Ik dacht dat ik nooit zwanger zou worden, maar ik gaf toch niet op.” Toen ze uiteindelijk Lyla kreeg, leerde ze enorm veel van Susannah, “over de balans vinden en jezelf afsluiten”.Van haar kant zit Susannah met een knagend schuldgevoel als moeder. “De kinderen zijn in orde, maar ik niet. Regelrechte paniekaanvallen heb ik als ik niet op tijd terug ben.” Het signaal voor Trinny om haar eigen opstoot van schuldgevoelens te krijgen en ze gaat er als een wervelwind vandoor om Lyla in bed te stoppen.

Het gesprek met Susannah richt zich op ouder worden. “Trinny en ik hebben meer vertrouwen nu we veertigers zijn”, zegt ze. “Kijk niet in spiegels die te veel lijnen tonen.” Susannah doet alsof ze huivert en lacht. Is ze bang om oud te worden? “Voor vrouwen ligt dat echt anders. De tijd gaat verschrikkelijk snel. Een cliché, maar wel een feit. Ik wil helemaal niet oud worden. Oude vrouwen zijn onzichtbaar.” In tegenstelling tot landen als Frankrijk waar oudere vrouwen terecht egoïstisch zijn, zetten Britse vrouwen zichzelf nooit op de eerste plaats, denkt Susannah. “Het draait allemaal om de familie en de anderen. Je ziet ze rondlopen in uitgezakte grijze vodden omdat ze denken dat niemand nog om hen geeft. Daar ben ik als de dood voor: dat niemand meer met me zou inzitten.”


































Hoe zou ze graag oud worden? “O”' veert Susannah op, “ik wil een bohemienne zijn, een beetje gek en excentriek.” Zoals in het gedicht: 'Wanneer ik een oude vrouw ben, zal ik purper dragen?' “Ja! Ik wil mezelf omringen met jonge mensen, en nog iets voor hen betekenen. Misschien ga ik wel op zoek naar de laatste opiumtent. Voor het eerst opium proberen op m'n 70ste.” Voor een aflevering van 'Undress' over ouder worden, was Susannah opgemaakt als een 70-jarige. “Eén glimp in de spiegel kwam aan als een elektroshock. Ik had vier dagen nodig om er over te geraken.” Susannah trekt een scheve grijns. “In de uitzending vroeg de plastische chirurg: zou je iets laten aanpassen? O nee, zei ik. Rook je, vroeg hij. Nee, nooit. Maar zodra de camera uit stond, griste ik zijn visitekaartje mee en stak een sigaret op.”

Zou ze plastische chirurgie overwegen? “Zeg nooit nooit! Eerder nog dan inspuitingen in mijn gezicht. Eén keer heb ik botox gebruikt - het voelde alsof ik een beroerte kreeg. Zo claustrofobisch.” Trinny is heel open over haar botox. “Zo open!” stemt Susannah in. “Het was zij die me meenam. Toen de naald bij mijn gezicht kwam, schreeuwde ik de hele keet bijeen.”

Volgens een oude quote van Trinny en Susannah geven zij Britse vrouwen de aandacht die ze niet van hun man krijgen. “Dat is ook een van de redenen waarom vrouwen zo open zijn met ons - ze hebben al een hele tijd geen aandacht gekregen”, beaamt Susannah. “Daarom is het zo belangrijk om een homofiele vriend te hebben. Elke vrouw heeft er één nodig.” Tuk op homo's? “Absoluut! Al mijn kinderen hebben homofiele peters. Ik hou van alle homo's.” Waarom, denkt ze? “Misschien heeft het te maken met een gevoel van veiligheid. Misschien vertrouw ik de flirt in mezelf niet.” En hoe zit dat met Trinny? Kan ze zich een carrière, een leven voorstellen zonder haar? Susannah kijkt bedenkelijk: “O nee”, zegt ze. “Ik zou het niet kunnen. Ik zou het niet willen.”

Het tweede seizoen van 'Trinny and Susannah Undress' loopt nu op Vitaya. Eind februari startte hun nieuwe serie 'Trinny and Susannah Undress the Nation'.

bron: De Standaard

Redacteur: Emanuel
Datum: Sunday, March 9 2008