Een Nederlandse koppel kreeg twee keer voor mekaar waar nog geen enkel Belgisch homopaar in slaagde: een kind uit het buitenland adopteren. Jarko schreef er een kinderboekje over, een primeur voor ons taalgebied.
10.000 euro heeft Jarko De Witte - van Leeuwen (39) in zijn eerste boekje gestopt. “Geen enkele Vlaamse of Nederlandse uitgeverij vond het commercieel interessant.” Maar de discussie moet worden gevoerd, vindt hij, dus brengt hij Arwen en haar papa's maar in eigen beheer op de markt. Op duizend exemplaren: vijfhonderd stuks voor Nederland en Vlaanderen, waar er nog geen enkel dergelijk boekje verscheen, en vijfhonderd voor de Amerikaanse markt. “Daar is meer belangstelling voor het onderwerp. Adoptie door homokoppels is er in bepaalde staten al veel langer aanvaard dan bij ons. Er is bijgevolg al meer over geschreven. Maar een boekje zoals dat van mij, dat op de allerjongsten is gericht, hebben ze daar ook nog niet. Vandaar dat ik ineens een Engelse versie heb gemaakt.”
Die Engelse versie is ook een verwijzing naar waar het allemaal begon voor het hoofdpersonage in het boekje. Arwen, vier intussen, werd geboren in New York. In september 2005 arriveerde ze samen met haar adoptieouders in Dordrecht. Ze was toen anderhalve week oud.
Veel vragen heeft het meisje sindsdien niet gesteld. “Ze ziet natuurlijk wel dat veel van haar schoolgenootjes een mama en een papa hebben, maar ze ziet ook kinderen die maar één ouder hebben, of twee mama's”, zegt Jos. “Ze heeft er in elk geval geen enkele moeite mee.” Als het onderwerp toch ter sprake komt, krijgt Arwen een uitleg die ze de lezer zelf geeft in het boekje.
Eerst zat ik in de buik van mijn mama. Mijn mama woont in een ver land: Amerika. Maar ze kon niet voor me zorgen. Ze wist niet wat ze moest doen. Ze is toen naar mensen gegaan die haar konden helpen. Die mensen werken bij een adoptiebureau. Daar mocht mama in boeken kijken met foto's van allemaal mama's en papa's. Allemaal mensen die heel graag voor een kindje willen zorgen.
En mama vond Jarko en Jos De Witte - van Leeuwen dus de beste ouders.
Het is een heel korte samenvatting van wat in werkelijkheid een lange, slopende periode was. Jarko, geboren en getogen in Gent, volgde zijn partner in 1991 naar Dordrecht. Ze trouwden in 2001, het jaar waarin Nederland het huwelijk openstelde voor holebistellen. Vrijwel meteen dienden ze een adoptieaanvraag in. Vlot liep het allemaal niet. “Niet zozeer de politiek deed moeilijk”, zegt Jos in De Standaard, “wel de ambtenaren”. Maar het koppel wilde van geen wijken weten. Uiteindelijk kozen ze voor een parcours buiten de officiële paden, via de belangenvereniging Zelfdoeners in Adoptie. “Maar je hebt hoe dan ook de goedkeuring van het ministerie van Justitie nodig”, zegt Jos. Vooral Jarko speelde het hard. “We hebben persoonlijke brieven geschreven naar kamerleden, in de eerste plaats naar zij die openlijk homoseksueel zijn. Ze stonden versteld van ons verhaal. Daarop zijn we gaan praten met politici, en na verloop van tijd hebben alle grote partijen aangedrongen op een spoeddebat bij de minister van Justitie.”
Intussen hadden ze Arwen al toegewezen gekregen, maar slechts één van hun beiden was officieel als ouder erkend. Iets wat het koppel niet vond kunnen. In maart 2008 kregen de twee hun zin: sindsdien kunnen beide partners in een homokoppel erkend worden. De regeling kwam er een maand nadat ze Wolf, straks twee jaar oud, geadopteerd hadden. “Maar dat komt wel goed. In de VS zijn we voor beide kinderen allebei officieel erkend, en we gaan ervanuit dat die procedure straks ook in Nederland gunstig afloopt.”
Een derde kind komt er niet meer. “Ons gezin is compleet”, zegt Jarko. “Als je kinderen hebt, moet je ze genoeg tijd en aandacht kunnen geven. Toen we Arwen adopteerden, ben ik meteen halftijds gaan werken. Jos, die psychotherapeut is, heeft hetzelfde gedaan.” “Er is dus altijd iemand thuis bij de kinderen. Dat zorgt er ook voor dat er voor hen geen onderscheid is tussen hun beide papa's. Het is bijvoorbeeld niet zo dat Arwen met bepaalde vragen bij mij komt, en met andere bij Jos. En, een beetje vreemd misschien, als ze ‘papa’ roept, weten we meestal wie van ons beiden ze bedoelt, door de intonatie.”
Momenteel kunnen ze hun geluk niet op, maar zich terugtrekken in hun warme nest en genieten van de overwinning, is geen optie, zegt Jarko. “Ik ben al bezig aan een tweede boekje, en ik wil er het liefst een reeks schrijven.” Over mannenparen die kinderen adopteren, maar ook over lesbische koppels en eenoudergezinnen. Omdat we leven in een veelkleurige, diverse maatschappij, zegt hij. “En daarin zijn verschillende vormen van goed ouderschap mogelijk.”
10.000 euro heeft Jarko De Witte - van Leeuwen (39) in zijn eerste boekje gestopt. “Geen enkele Vlaamse of Nederlandse uitgeverij vond het commercieel interessant.” Maar de discussie moet worden gevoerd, vindt hij, dus brengt hij Arwen en haar papa's maar in eigen beheer op de markt. Op duizend exemplaren: vijfhonderd stuks voor Nederland en Vlaanderen, waar er nog geen enkel dergelijk boekje verscheen, en vijfhonderd voor de Amerikaanse markt. “Daar is meer belangstelling voor het onderwerp. Adoptie door homokoppels is er in bepaalde staten al veel langer aanvaard dan bij ons. Er is bijgevolg al meer over geschreven. Maar een boekje zoals dat van mij, dat op de allerjongsten is gericht, hebben ze daar ook nog niet. Vandaar dat ik ineens een Engelse versie heb gemaakt.”
