Je voelt al een tijdje iets voor jongens en je wil er niet langer over zwijgen. Maar wie zou je ’t vertellen,...

Je ouders? "Wat als ze me niet meer willen zien?" Je vrienden? "Zullen ze over me roddelen?" De jongen op wie je stiekem smoor bent? "Gaan alle jongens nu meteen denken dat ik op hen val?"

Voor sommigen is die stap echt moeilijk, voor anderen veel minder. Je kan twijfelen omdat je onzeker bent over je toekomst. Als je verliefd bent, kan je ’t wel van de daken schreeuwen; wat maakt het jou uit hoe anderen over je denken?

Ook voor bi-jongens kan coming-out soms een grote stap zijn. Vaak hoor je van mensen "Hoezo bi? Je hebt nu toch gewoon een vriendin?" of "Waarom kies je er dan niet voor om hetero te worden als je toch op jongens én meisjes verliefd kan worden?" Alsof je als bi zomaar hetero kan worden en omgekeerd. Alsof je kan kiezen op wie je verliefd wordt.

Ervoor uitkomen heeft veel positieve kanten. Vrienden zijn vaak blij dat je eerlijk bent. Zelf voel je je meestal opgelucht. Gedaan met zoeken naar een uitvlucht waarom je nog geen vriendin hebt of waarom je nooit vertelt op welke meisjes je valt.

Wat niet wil zeggen dat ‘coming-out’ altijd probleemloos verloopt. Er kan vanuit je omgeving wel eens een negatieve reactie komen; iedereen reageert immers op zijn eigen manier. Veel mensen hebben tijd nodig om eraan te wennen, net zoals jij.

Ouders hebben voor hun kinderen toekomstdromen die vaak sterk gekleurd zijn door hun eigen verwachtingen. Als ze dan zien dat hun zoon niet aan die verwachtingen voldoet, is dat voor hen soms ontgoochelend of pijnlijk. Voor andere ouders is dat dan weer niet zo’n probleem. Probeer er met hen zoveel mogelijk over te praten en gun hen de tijd om jou te aanvaarden zoals je bent.

Als ze er behoefte aan hebben om er met andere ouders over te praten, kunnen ze altijd contact opnemen met de ‘Werkgroep Ouders van Holebi’s’.

Je moet het natuurlijk niet vertellen, als je niet wil. Belangrijk is dat als je ‘het’ vertelt, jij er klaar voor bent en stevig in je schoenen staat. Neem de tijd die je nodig hebt! Als je er zelf geen probleem mee hebt, zal je ook meer positieve reacties krijgen. Het is heel aangenaam als je thuis niet (meer) moet zwijgen en je uiteindelijk vrijuit kan praten over het woord ‘holebi’ (homo, lesbisch, bi). En het gevoel bij een positieve reactie is en blijft onbetaalbaar!

Op een avond beslis ik dan toch om naar m’n beste vriend toe te stappen en hem te vertellen dat ik homo ben. Zijn reactie: "Waw Fré, hoe tof, ik ook !"
(Frédéric, 23j)

Na tweede zit heb ik het verteld aan een nieuwe (hetero-)kotgenoot. Er zijn voor de rest van het jaar nog vonken tussen ons geweest.
(Lieven, 20j)

Toen ik het wou vertellen aan een vriendin uit m’n jaar, zei ze dat ik niets nieuws vertelde. Haar broer was ook meegeweest op het holebikamp van Wel Jong Niet Hetero. Daar stond ik dan met m’n verhaal dat ik weken voorbereid had.
(Maarten, 19j)

Mijn ouders waren eerst wel wat geschrokken en verdrietig. Bye bye, kleinkinderen! Wat later zeiden ze: "Jongen, je bent onze zoon en je zal altijd op onze steun kunnen blijven rekenen."
(Jan, 18j)

"Zeg, Bert? Ik moet u iets bekennen. Het feit dat ik niet naar rokken kijk, is omdat ik liever naar broeken zie..."
"Oh, ik vind dat helemaal niet erg. Mijn beste vriend is ook homo. Ik zal hem eens aan je voorstellen, misschien wordt het wel iets"
"Euh..." alles verwacht, behalve dit.
(Peter, 22j)

Die vrijdag was mijn vader voor de tv in slaap aan ’t vallen. Met een krop in de keel zei ik het: "Pa, ik ben homo." Tien seconden lang bleef het onverdraaglijk stil. Toen deed hij z’n ogen open en grinnikte even: "Dan zullen wij daar maar mee moeten leren leven hè ?" Zaterdag heb ik het ook aan mijn moeder verteld.
(Stef, 18j)

Eerst had ik het niet zo begrepen op die coming-out toestanden. Hetero’s doen dat toch ook niet? Waarom moest ik dan tegen iedereen opbiechten dat ik homo was? Nu, achteraf beschouwd, blijf ik maar met één vraag zitten: waarom heb ik in godsnaam zo lang gewacht met m’n coming-out?
(Alexis, 23j)

Waarom zouden mijn vriend en ik moeite doen om onze gevoelens voor elkaar in ’t openbaar te verbergen? Iedereen heeft toch het recht gelukkig te zijn en dat te uiten?
(Gert, 18j)

Sinds mijn coming-out heb ik een nog hechtere band met mijn beste vriend. Hij vertrouwde me toe dat hij ook een periode getwijfeld heeft over zijn gevoelens voor meisjes.
(Geert, 19j)

Ik weet het nog niet. Misschien ben ik wel biseksueel. Als ik het zelf nog niet weet, hoef ik het toch nog niet te vertellen?
(Frederik, 16j)


Teksten en bron: Jongen & Jongen-boekje (5de druk juli 2001)
Wel Jong Niet Hetero & Sensoa

Redacteur: Stefan
Datum: Saturday, September 14 2002