Een gezellig appartement waar jonge mannenprostituees kunnen bekomen van het harde leven op straat. Dat wil Boysproject bieden aan jongens die zich, in en rond het stadspark en de stationsbuurt in Antwerpen, verhuren.
"We koesteren niet de illusie dat we die kereltjes allemaal uit de prostitutie zullen halen", zeggen Dirk Vertongen en Greet Heylen van het Boysproject. "We willen hun loodzware overlevingsstrijd alleen maar een beetje leefbaarder maken."
Dirk werkt al bijna tien jaar met jongens die zich noodgedwongen prostitueren om te overleven. Hij richtte de Joego-club op, een toevluchtsoord voor jonge inwijkelingen uit het door oorlog verscheurde ex-Joegoslavië.
Toen het Roemeense bloemenverkopertje Puia brutaal werd vermoord, zette de stad het Project Antwerpse Straatkinderen (PAS) op poten. De Joego-club ging op in het groter verband.
"PAS was een schitterend en broodnodig initiatief, maar het prostitutiethema verzeilde wel een beetje naar de achtergrond", blikt Dirk terug. Het idee voor een plek waar de hele doelgroep van mannelijke straatprostituees terecht kon, kwam terug naar voor.
Na een frustrerende tocht langs alle instanties en een ellenlange administratieve rompslomp, kon Dirk anderhalf jaar geleden eindelijk beginnen met het Boysproject. Boys omdat mannelijke prostituees nu eenmaal bijna allemaal jong zijn. "Het is een ander wereldje dan de vrouwenprostitutie", legt Dirk uit. "Vrouwen liggen ook nog goed in de markt als ze een dagje ouder worden. mannenprostituees moeten er jong en onschuldig blijven uitzien. Wie rimpels of een baard krijgt, heeft afgedaan."
In de Quellinstraat, op een boogscheut van het Antwerpse stadspark, werd een appartement omgetoverd tot een gezellige uitvalsbasis voor het Boysproject. Maar het echte karwei was om de jongens de weg naar het appartement te tonen. "Niet gemakkelijk", geeft Dirk toe. "De groep van mannenprostituees is heel divers. Veel van die gasten verdwijnen plots van de straat, om dan een paar maanden later weer op een andere plaats in de stad op te duiken. Je hebt twee grote groepen. De Belgische jongens werden vaak misbruikt in hun jeugd en hebben een verleden in instellingen. Het gros van de gasten uit het Oostblok is hier illegaal en is puur bezig met overleven. Ze beginnen bijvoorbeeld als bloemenverkopertje. Maar dat brengt niet genoeg op en als ze dan andere voorstellen krijgen die hen een pak meer opbrengen, is de keuze snel gemaakt. Ze zijn meestal ook helemaal niet homo, ze zoeken gewoon wanhopig naar manieren om aan geld te geraken."
In het appartement kunnen de jongens woensdagnamiddag, donderdagavond en op afspraak terecht om zich te wassen, iets te eten, tv te kijken, op internet te surfen. "De gewone dingen die mensen thuis doen", legt Greet uit. "We willen de jongens toch een beetje een thuisgevoel geven. Een rustige en veilige plek waar ze af en toe even het harde leven op de straat kunnen ontvluchten."
Om die veiligheid te garanderen, laten Dirk en Greet nooit meer dan zeven gasten tegelijk binnen in het appartement. Het Boysproject draagt zijn veiligheidsopdracht bijzonder hoog in het vaandel. "Door onze aangepaste manier van werken winnen we het vertrouwen van jongens die vaak alle vertrouwen in de maatschappij verloren hebben. Door mee in hun leefwereld in te stappen, vormen we een brug tussen het straatleven en de wereld daarbuiten. We geven hen waarden mee die ze op straat niet leren, erkennen hun kwaliteiten die ze ook op meer legale terreinen kunnen gebruiken. Zo werken we aan veiligheid. We trachten gasten die anders vaak voor veel overlast zorgen en het onveiligheidgevoel vergroten, weer op het goede pad te brengen."
Op straat gaat veel aandacht naar preventie op vlak van veilig vrijen, onder meer door condooms uit te delen. En een keer om de twee weken onderzoekt de dokter van het Antwerps Gezondheidshuis voor Prostitutie de jongens gratis op hiv of andere seksueel overdraagbare ziektes. "De gasten maken daar toch gretig gebruik van", zegt Dirk. "Op straat zijn ze niet bezig met hun gezondheid. Die maakt hen zwak, en dat kunnen ze in hun overlevingsstrijd missen als kiespijn. Maar hier voelen ze zich op hun gemak en kan het wel."
"Het allerbelangrijkste voor die jongens is de aandacht die ze hier krijgen. Dat is een andere reden waarom we hier maar zeven prostituees tegelijk binnenlaten. Ze genieten er ontzettend van om even met ons te kunnen praten, te merken dat er iemand oprecht in hen geïnteresseerd is. We overtuigen hen dat ze iets in hun mars hebben, dat ze iemand zijn. Maar we moeten onze aandacht verdelen en we komen krachten tekort. En reken maar dat de nood hoog is. De jongens staan hier een half uur op voorhand in de kou te wachten, om toch maar zeker te zijn van een plaatsje binnen."
Meer informatie over het Boysproject op boysproject@antwerpen.be en 03/293.95.90.
Dirk werkt al bijna tien jaar met jongens die zich noodgedwongen prostitueren om te overleven. Hij richtte de Joego-club op, een toevluchtsoord voor jonge inwijkelingen uit het door oorlog verscheurde ex-Joegoslavië.
"Het allerbelangrijkste voor die jongens is de aandacht die ze hier krijgen. Dat is een andere reden waarom we hier maar zeven prostituees tegelijk binnenlaten. Ze genieten er ontzettend van om even met ons te kunnen praten, te merken dat er iemand oprecht in hen geïnteresseerd is. We overtuigen hen dat ze iets in hun mars hebben, dat ze iemand zijn. Maar we moeten onze aandacht verdelen en we komen krachten tekort. En reken maar dat de nood hoog is. De jongens staan hier een half uur op voorhand in de kou te wachten, om toch maar zeker te zijn van een plaatsje binnen."
